MMS حتی مقاوم‌ترین باکتری‌ها را از بین می‌برد – مطالعه

از بین بردن باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک با دی‌اکسید کلر

دی‌اکسید کلر چگونه حتی مقاوم‌ترین باکتری‌ها در برابر آنتی‌بیوتیک را نابود می‌کند؟ یک پژوهش.

دی‌اکسید کلر MMS، موسوم به «محلول معدنی معجزه‌آسا»، باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک را از بین می‌برد. بررسی و پژوهش علمی.

از اینجا تهیه کنید

چکیده

مقاومت باکتریایی به داروهای ضدمیکروبی (AMR) در سراسر جهان مسئله‌ای جدی است. شش عامل بیماری‌زا با ۷۳٫۴ درصد مرگ‌های منتسب به مقاومت باکتریایی ارتباط دارند: Escherichia coli (E. coli)، ‏Staphylococcus aureus (S. aureus)، ‏Klebsiella pneumoniae (K. pneumoniae)، ‏Streptococcus pneumoniae (S. pneumoniae)، ‏Acinetobacter baumannii (A. baumannii) و Pseudomonas aeruginosa (P. aeruginosa).

سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۲۱ برنامه اقدام جهانی برای مقابله با مقاومت ضدمیکروبی را آغاز کرد که همچنان اجرا می‌شود. هزینه‌های درمانی ناشی از این مقاومت در جهان به میلیاردها دلار می‌رسد.

در گزارشی به سفارش دولت بریتانیا پیش‌بینی شده است که مقاومت ضدمیکروبی تا سال ۲۰۵۰ می‌تواند سالانه باعث مرگ ده میلیون نفر شود و از بزرگ‌ترین تهدیدهای سلامت عمومی در سده بیست‌ویکم باشد.

تنها یک عامل بیماری‌زا، یعنی استافیلوکوک اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA)، با بیش از صد هزار مرگ در جهان ارتباط دارد؛ دیگر عوامل بررسی‌شده در این پژوهش نیز موجب شمار زیادی از مرگ‌ها می‌شوند.

این پژوهش بر بررسی اثر دی‌اکسید کلر در حذف پنج گونه باکتری مقاوم به آنتی‌بیوتیک در محیط آزمایشگاهی (in vitro)، به‌عنوان رویکرد درمانی احتمالی جدید، متمرکز است.

برای پنج گونه باکتری مقاوم، غلظت‌های گوناگون دی‌اکسید کلر از ۱ تا ۷ قسمت در میلیون (ppm) استفاده شد. نتایج با نمونه‌های کنترل مقایسه شد و در غلظت ۷ ppm میزان ضدعفونی بیش از ۹۵ درصد گزارش شد.

نویسندگان دی‌اکسید کلر را ماده‌ای ضدمیکروبی و انتخاب‌گر بر اساس اندازه توصیف می‌کنند که می‌تواند موجودات میکروسکوپی را به‌سرعت از بین ببرد. آنان ادعا می‌کنند که این ماده به موجودات بزرگ‌تر، مانند حیوانات و انسان‌ها، آسیب جدی نمی‌زند زیرا به عمق بافت زنده نفوذ نمی‌کند.

در متن ادعا شده است که استفاده کوتاه‌مدت از غلظت‌های پایین بی‌خطر است. با این حال، نویسندگان بر ضرورت کارآزمایی‌های بالینی برای تعیین دوزها و پروتکل‌های مناسب در مقابله با میکروب‌های مقاوم تأکید دارند.

متن کامل پژوهش را از اینجا دریافت کنید:

مقدمه

پنج باکتری مقاوم به آنتی‌بیوتیکِ این پژوهش عبارت‌اند از: Escherichia coli (اشریشیا کلی)، ‏Staphylococcus aureus مقاوم به متی‌سیلین (استافیلوکوک طلایی)، ‏Klebsiella pneumoniae (کلبسیلا پنومونیه)، ‏Acinetobacter baumannii (اسینتوباکتر بومانی) و Pseudomonas aeruginosa (سودوموناس آئروژینوزا).

گروه بانک جهانی در سال ۲۰۱۷ هشدار داد که عفونت‌های مقاوم به دارو ممکن است تا ۲۰۵۰ زیان اقتصادی جهانی قابل‌مقایسه با بحران مالی سال ۲۰۰۸ ایجاد کنند.

مقاومت ضدمیکروبی تحقق چندین هدف توسعه پایدار سازمان ملل، به‌ویژه اهداف مربوط به سلامت و رفاه، را نیز تهدید می‌کند.

هزینه‌های بیمارستانی در سال ۲۰۰۷ بیش از ۹۰۰ میلیون یورو، هزینه خدمات سرپایی ۱۰ میلیون یورو و کاهش بهره‌وری نیروی کار ۱۵۰ میلیون یورو برآورد شد.

افزون بر این، کاهش بهره‌وری ناشی از مرگ‌ومیر عفونت‌ها حدود ۴۵۰ میلیون یورو در سال تخمین زده شد. با استفاده از داده‌های گزارش بار جهانی مقاومت ضدمیکروبی باکتریایی در سال ۲۰۱۹، این بار اقتصادی ممکن است بسیار بیشتر باشد.

با توجه به گسترش باکتری‌های مقاوم و کاهش اثربخشی آنتی‌بیوتیک‌ها، نویسندگان یافتن روش‌های نو و ابتکاری برای مقابله با این عوامل بیماری‌زا را ضروری می‌دانند.

دی‌اکسید کلر چیست؟ ویدئوی زنده برای منتقدان.

https://rumble.com/embed/v2cn3t6/?pub=4

نویسندگان دی‌اکسید کلر را روشی ایمن و مؤثر برای از بین بردن باکتری‌های مقاوم، بدون ایجاد مقاومت بیشتر، معرفی می‌کنند؛ این دیدگاه ادعای مقاله است. کشف مواد ضدباکتری طبیعی با سازوکارهای تازه همچنان از اولویت‌های جهانی است.

درمان باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک: از کشف پنی‌سیلین در سال ۱۹۴۰ تاکنون بیش از ۱۵۰ آنتی‌بیوتیک ساخته شده، اما باکتری‌ها در برابر بیشتر داروهای موجود مقاومت پیدا کرده‌اند.

بر اساس برآورد یادشده، تا ۲۰۵۰ ممکن است هر سه ثانیه یک مرگ بر اثر مقاومت رخ دهد.

باکتری‌ها در برابر تقریباً تمام آنتی‌بیوتیک‌های ساخته‌شده طی پنجاه سال گذشته مقاومت نشان داده‌اند.

بین میزان مصرف آنتی‌بیوتیک و شیوع مقاومت رابطه‌ای مثبت وجود دارد؛ کشورهایی با مصرف بیشتر اغلب نرخ مقاومت بالاتری دارند.

یکی از عوامل، تجویز نامناسب آنتی‌بیوتیک برای عفونت‌های غیرباکتریایی، مانند عفونت‌های ویروسی و قارچی، است.

فرض بر این است که مصرف بیش‌ازحد آنتی‌بیوتیک با تجویز و اجرای نامناسب درمان آنتی‌بیوتیکی ارتباط دارد.

استفاده غیرمسئولانه از آنتی‌بیوتیک‌ها از عوامل اصلی ایجاد مقاومت است. اثربخشی این داروها با افزایش تدریجی مقاومت به عوامل ضدمیکروبی کاهش می‌یابد.

افزایش مقاومت نتیجه مواجهه میکروب‌ها با آنتی‌بیوتیک‌ها و انتشار میکروب‌های مقاوم و سازوکارهای مقاومت آن‌هاست.

آنتی‌بیوتیک‌ها نه‌فقط کم‌اثرتر می‌شوند، بلکه می‌توانند به‌ویژه در روده یا نواحی عفونت ثانویه باعث دیسبیوز شوند.

مصرف مکرر و بیش‌ازحد دوره‌های آنتی‌بیوتیکی می‌تواند فلور طبیعی روده را به‌شدت مختل کند و بر سلامت انسان اثر منفی بگذارد.

شرکت‌های داروسازی به دلایلی مانند بازده پایین بازار، محدودیت‌های مصرف، دشواری‌های علمی و مقررات موجود، برای سرمایه‌گذاری در ساخت آنتی‌بیوتیک‌ها رغبت کمتری دارند.

کشف آنتی‌بیوتیک‌های جدید و تبدیل آن‌ها به دارو فرایندی طولانی و پرهزینه است.

عرضه یک داروی تازه به بازار بین ۸۰۰ میلیون تا یک میلیارد دلار هزینه دارد و رسیدن آن به کاربرد بالینی به‌طور متوسط بیش از ده سال طول می‌کشد.

به دلیل فوریت مقابله با AMR، برای بررسی جایگزین‌های درمان آنتی‌بیوتیکی به رویکرد متفاوتی نیاز است.

بر اساس مطالعه Global Burden of Diseases, Injuries, and Risk Factors Study (GBD) 2019، در سناریوی مقایسه‌ایِ نبود عفونت، مقاومت ضدمیکروبی سومین علت اصلی مرگ در سطح سوم طبقه‌بندی GBD بود؛ در آن سال فقط بیماری ایسکمیک قلب و سکته مغزی مرگ بیشتری ایجاد کردند.

بسیاری از میکروب‌های بیمارستانی با نظافت معمول از بین نمی‌روند و ممکن است برای مدت طولانی در بیمارستان‌ها، هوای محیط‌های بسته و سطوح باقی بمانند و در انتقال عفونت نقش داشته باشند.

درمان‌های جایگزین حوزه پژوهشی امیدبخشی به‌شمار می‌روند. بنابراین این مطالعه استفاده از مواد طبیعی را علیه MRSA، ‏E. coli، ‏S. aureus، ‏K. pneumoniae، ‏A. baumannii و P. aeruginosa بررسی می‌کند، با این هدف که مقاومت بیشتری ایجاد نشود.

کشف عوامل ضدباکتری طبیعی با سازوکارهای جدید همچنان در سطح جهانی اولویت بالایی دارد.

مواد طبیعی ضدمیکروبی در درمان عفونت‌های باکتریایی به کار رفته‌اند و در طول تاریخ بشر از منابع مهم دارو بوده‌اند.

محصولات طبیعی، از جمله گیاهان دارویی، هنوز رایج‌اند. برآورد می‌شود حدود ۸۰ درصد جمعیت جهان از فرآورده‌های گیاهی و مکمل‌های مرتبط به‌عنوان بخشی از مراقبت درمانی استفاده کنند.

موادی مانند Rosmarinus officinalis، ‏Mangifera indica L. (Anacardiaceae)، پپتیدهای ضدمیکروبی، اسانس‌های گیاهی و ترکیب آن‌ها علیه طیفی از عوامل بیماری‌زای باکتریایی، از جمله پنج گونه این مطالعه، فعالیت نشان داده‌اند.

پژوهش اثر آزمایشگاهی آمپول‌های CDSpure دارای ۲٬۹۹۰ ppm دی‌اکسید کلر در هر آمپول ۵ ml را بر MRSA، ‏E. coli، ‏K. pneumoniae، ‏A. baumannii و P. aeruginosa بررسی می‌کند.

اهمیت پنج باکتری مقاوم — Acinetobacter baumannii: باکتری گرم‌منفی، هوازی اجباری، غیرتخمیرکننده، بی‌حرکت، کاتالازمثبت و اکسیدازمنفی است.

با آنکه A. baumannii سهم نسبتاً کمی از موارد باکتریمی دارد، مقاومت چنددارویی آن در جهان مسئله‌ساز است.

گزارش شده است که بیش از ۷۱ درصد سویه‌های آن در جهان چنددارویی‌مقاوم هستند.

در ایالات متحده، در ۲۷ درصد بیماران تحت تهویه مکانیکی کلونیزاسیون با سویه‌های چنددارویی‌مقاوم A. baumannii مشاهده شده است.

A. baumannii از سازوکارهای مقاومت مانند بتالاکتامازهای کروموزومی، پمپ‌های خروجی و آنزیم‌های تغییردهنده آمینوگلیکوزیدها استفاده می‌کند.

پس از مواجهه با آلبومین سرم انسان، A. baumannii رونویسی بتالاکتامازها را تنظیم می‌کند؛ این موضوع می‌تواند نشانه سازوکارهای درونی مقاومت در سرم باشد.

به دلیل گسترش عفونت‌های ناشی از A. baumannii چنددارویی‌مقاوم، شمار آنتی‌بیوتیک‌های مؤثر بر این عامل محدود است.

گزارش‌های متعدد نشان داده‌اند که A. baumannii به‌سرعت مقاومت ضدمیکروبی ایجاد می‌کند و سویه‌های مقاوم به چند دارو از آن جدا شده‌اند.

سازمان جهانی بهداشت A. baumannii را از عوامل بیماری‌زای دارای اولویت بحرانی معرفی کرده که به آنتی‌بیوتیک‌های جدید نیاز فوری دارد.

Escherichia coli: سویه‌های E. coli که موجب عفونت ادراری یا باکتریمی می‌شوند، اغلب به چند رده داروی ضدمیکروبی مقاوم هستند و میزان مقاومت ممکن است از ۵۰ درصد فراتر رود.

E. coli باکتری گرم‌منفی سازگار و شایعی است که می‌تواند دچار تغییرات ژنتیکی طبیعی و تصادفی شود.

اندازه آن ۱–۳ × ۰٫۴–۰٫۷ μm و حجم ذکرشده در متن ۰٫۶–۰٫۷ μm است.

Klebsiella pneumoniae (کلبسیلا پنومونیه)

سویه‌های Klebsiella pneumoniae معمولاً به فرصت‌طلب، فوق‌بیماری‌زا (hyKp) یا چنددارویی‌مقاوم (MDR) طبقه‌بندی می‌شوند.

گونه کلاسیک K. pneumoniae (cKp) اغلب با عفونت بیمارستانی ارتباط دارد؛ سویه‌های فوق‌بیماری‌زا می‌توانند در جامعه نیز ظاهر شوند و افراد هر سن، حتی سالم‌ها، را مبتلا کنند.

گسترش سریع سویه‌های چنددارویی‌مقاوم K. pneumoniae به علت عفونت‌های بیمارستانی فراوان و میزان بالای بیماری و مرگ، تهدید جدی سلامت جهانی است.

Klebsiella pneumoniae باکتری گرم‌منفی، کپسول‌دار و بی‌حرکت است.

Staphylococcus aureus مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) از خطرناک‌ترین عوامل عفونت بیمارستانی است و عفونت‌های دشواردرمان ایجاد می‌کند، از جمله MRSA وابسته به بیمارستان (HA-MRSA).

طی ۲۰ تا ۲۵ سال گذشته MRSA در محیط‌های خارج از بیمارستان نیز جدا شده و اصطلاح MRSA وابسته به جامعه (CA-MRSA) به کار رفته است.

MRSA می‌تواند در اندام‌های مختلف عفونت ایجاد کند، به‌ویژه پوست و بافت زیرپوستی؛ همچنین عفونت‌های تهاجمی مانند استئومیلیت، مننژیت، ذات‌الریه و آبسه ریه.

اندوکاردیت عفونی ناشی از MRSA نسبت به برخی عوامل دیگر با بیماری و مرگ بیشتری ارتباط دارد و با مصرف تزریقی مواد مخدر نیز مرتبط است.

استافیلوکوک مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) کوک گرم‌مثبت، کاتالازمثبت و کوآگولازمثبت است.

Pseudomonas aeruginosa (سودوموناس آئروژینوزا)

باکتری Pseudomonas aeruginosa از پنج علت اصلی باکتریمی بیمارستانی است و اغلب به سپسیس منجر می‌شود.

P. aeruginosa یک عامل بیماری‌زای فرصت‌طلب گرم‌منفی مهم است که عفونت‌های شدید حاد و مزمن ایجاد می‌کند و نرخ مرگ مرتبط با آن می‌تواند به ۴۰ درصد برسد.

دشواری درمان P. aeruginosa به مقاومت ذاتی و اکتسابی بالای آن در برابر بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های موجود مربوط است.

این عامل فرصت‌طلب می‌تواند به‌ویژه در افراد دچار ضعف ایمنی عفونت‌های تهدیدکننده حیات ایجاد کند و در بیماران فیبروز کیستیک نیز اهمیت زیادی دارد.

دی‌اکسید کلر (ClO2) به‌عنوان عامل ضدمیکروبی: گازی زرد تا زرد مایل به قرمز است که می‌تواند در هوا به‌سرعت تجزیه شود.

جرم مولکولی آن ۶۷٫۴۵۲ g/mol و حلالیت در آب در سطح دریا حدود ۳٫۰۱ g/L (۳٬۰۰۰ ppm) در دمای ۲۵ °C و فشار ۳۴٫۵ mm Hg است.

در غلظت ۰٫۱ ppm و گستره وسیعی از pH خاصیت زیست‌کشی دارد و حتی در آب سرد، ده برابر کلر محلول‌تر است.

دی‌اکسید کلر پتانسیل اکسیدکنندگی کمتری از اوزون و کلر دارد.

محدوده بهینه pH بین ۶٫۰ و ۱۰٫۰ است؛ طبق متن، در pH بالاتر از ۸٫۰ معمولاً علیه میکروب‌ها از کلر مؤثرتر است.

در واکنش با آب، یون‌های کلریت بسیار واکنش‌پذیر تولید می‌شوند که می‌توانند باکتری‌ها و دیگر میکروب‌ها را از بین ببرند.

دی‌اکسید کلر باکتری‌ها، ویروس‌ها و Giardia را سریع از بین می‌برد و علیه Cryptosporidium نیز مؤثر است.

همچنین طعم و بوی آب را بهبود می‌دهد، سولفیدها و فنول‌ها را تخریب می‌کند، جلبک‌ها را کنترل می‌کند و یون‌های آهن و منگنز را خنثی می‌سازد.

این ماده در غلظت تنها ۰٫۱ ppm و بازه گسترده pH یک زیست‌کش مؤثر است.

https://rumble.com/embed/v12fdcz/?pub=4

دی‌اکسید کلر، بیوفیلم‌ها و مقاومت.

مقاله ادعا می‌کند دی‌اکسید کلر به دلیل توانایی نفوذ و تخریب بیوفیلم‌ها برای استفاده درمانی مناسب‌تر است.

به گفته Simpson و همکاران (۱۹۹۳)، دی‌اکسید کلر به دلیل حلالیت بالای خود در آب می‌تواند بیوفیلم‌ها را سریع از بین ببرد.

برخلاف اوزون، گفته می‌شود با پلی‌ساکاریدهای خارج‌سلولی بیوفیلم واکنش نمی‌دهد و از این رو می‌تواند به میکروب‌های داخل آن دسترسی پیدا کند.

نفوذ به بیوفیلم‌ها برای نابود کردن میکروب‌ها، هم در طب طبیعی و هم در پزشکی متعارف چالش بزرگی است.

بیوفیلم ساختاری سه‌بعدی از سلول‌های میکروبی است که تحت شرایط فیزیولوژیک و محیطی گوناگون به سطوح زنده یا بی‌جان می‌چسبند.

این سلول‌ها به رشد ادامه می‌دهند و مواد پلیمری خارج‌سلولی (EPS) تولید می‌کنند که ماتریسی در پیرامون میکروب‌ها می‌سازد.

بیوفیلم‌ها مجموعه سلول‌های میکروبی احاطه‌شده با ماتریس پلی‌ساکاریدی ساخته‌شده به‌وسیله خود آن‌ها روی سطوح زنده یا بی‌جان هستند.

بیوفیلم‌ها در مقایسه با سلول‌های آزاد، در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها، دفاع ایمنی میزبان و شرایط نامساعد محیطی حفاظت زیادی ایجاد می‌کنند.

برآورد می‌شود ۶۵ تا ۸۰ درصد عفونت‌های انسانی ناشی از باکتری‌های تشکیل‌دهنده بیوفیلم باشد.

گفته می‌شود باکتری‌های درون بیوفیلم تا هزار برابر در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم‌تر از سلول‌های آزاد هستند.

تعامل سلول‌های باکتریایی با عوامل محیطی باعث آغاز شکل‌گیری بیوفیلم می‌شود.

نویسندگان توانایی ادعایی دی‌اکسید کلر برای نفوذ و حذف بیوفیلم‌ها را مزیتی نسبت به بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌ها می‌دانند.

مزیت ادعایی دیگر این است که باکتری‌ها برخلاف برخی آنتی‌بیوتیک‌ها نمی‌توانند به دی‌اکسید کلر مقاوم شوند.

چهار اسید آمینه سیستئین، متیونین، تیروزین و تریپتوفان، به‌ویژه سیستئین و تیول‌های زیستی، در همه سامانه‌های زنده از جمله میکروب‌ها مهم‌اند. نویسندگان از این موضوع نتیجه می‌گیرند که میکروب‌ها ظاهراً نمی‌توانند در برابر دی‌اکسید کلر مقاومت ایجاد کنند.

دی‌اکسید کلر از دیواره سلولی باکتری عبور می‌کند و با اسیدهای آمینه ضروری در سیتوپلاسم واکنش می‌دهد که ممکن است به مرگ میکروب بینجامد.

محصول جانبی این واکنش کلریت است؛ در مقاله ادعا می‌شود خطر جدی شناخته‌شده‌ای برای محیط زیست یا سلامت انسان ندارد.

ایمنی و اثربخشی دی‌اکسید کلر

سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده (EPA) در سال ۱۹۶۷ شکل مایع دی‌اکسید کلر را برای اولین بار به‌عنوان ماده ضدعفونی‌کننده ثبت کرد.

نویسندگان دی‌اکسید کلر را عاملی ضدمیکروبی با انتخاب‌گری بر اساس اندازه می‌دانند که میکروب‌های کوچک را از بین می‌برد و ادعا می‌کنند به موجودات بزرگ‌تر مانند انسان و حیوان آسیب جدی نمی‌زند، چون در بافت آن‌ها نفوذ عمیق ندارد.

طبق متن، دی‌اکسید کلر نمی‌تواند به عمق بافت موجودات بزرگ نفوذ کند و گردش خون آن‌ها پیوسته آنتی‌اکسیدان‌هایی فراهم می‌کند که در برابر اثر اکسیدکننده آن محافظت می‌کنند.

 در مقاله به پژوهش‌هایی اشاره می‌شود که بنا بر ادعا نشان داده‌اند دی‌اکسید کلر در غلظت‌های ۱ تا ۱۰۰ ppm میکروب‌ها را مهار یا نابود می‌کند و دست‌کم ۹۹٫۹ درصد ویروس‌های حساس را طی ۱۵ ثانیه غیرفعال می‌سازد.

به گزارش Georgiou در سال ۲۰۲۱، دی‌اکسید کلر در آزمایش in vitro حتی در غلظت‌های پایین رشد MRSA را ۹۹٫۹۹ تا ۱۰۰ درصد مهار کرد.

پژوهش‌های بنیاد زیست‌شناسی Innerlight بیش از بیست‌وپنج سال است که کاربردهای بالینی احتمالی دی‌اکسید کلر را علیه اسپورها، باکتری‌ها و ویروس‌ها بررسی می‌کنند.

متن از کاربردهای بالینی ادعایی علیه ویروس اپشتین–بار (EBV)، سیتومگالوویروس (CMV)، هپاتیت A و B، ‏HIV و دیگر عفونت‌ها نام می‌برد.

در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰، پارلمان بولیوی طرح قانونی (ley 1351) را تصویب کرد که بنا بر مقاله استفاده از دی‌اکسید کلر علیه COVID-19 را مجاز می‌کرد.

در متن ادعا شده است که دی‌اکسید کلر در بولیوی، مکزیک، پرو، برزیل و کلمبیا با موفقیت به کار رفته است.

در بولیوی قانون شماره ۱۳۵۱ سال ۲۰۲۰ تصویب شد (روزنامه رسمی بولیوی، ۲۰۲۰) که به تولید، بازاریابی، تأمین و استفاده از محلول دی‌اکسید کلر برای پیشگیری و درمان طی همه‌گیری COVID-19 می‌پرداخت.

در پژوهشی در سال ۲۰۲۱ به سرپرستی Insignares Carrione ، استفاده خوراکی از دی‌اکسید کلر برای COVID-19 بررسی شد و پژوهشگران نتایجی گزارش کردند که آن‌ها را نشانه اثربخشی دانستند.

دی‌اکسید کلر از سه اتم تشکیل شده است؛ متن پیوند آن‌ها را «ناپایدار» یا یون «با بار منفی» توصیف می‌کند.

مقاله مدعی است که شکسته‌شدن این پیوند، در نزدیکی عوامل بیماری‌زا در بدن یک تکانه انرژی بسیار کوچک زیراتمی ایجاد می‌کند.

نویسندگان ادعا می‌کنند این ماده فقط به میکروب‌های «اسیدی» و «بی‌هوازی» — ویروس‌ها، باکتری‌ها، قارچ‌ها و انگل‌ها — حمله می‌کند و به میکروبیوم آسیب نمی‌رساند.

موجودات بی‌هوازی می‌توانند بدون اکسیژن زنده بمانند و بسیاری از انواع بیماری‌زا در این گروه قرار می‌گیرند.

بر اساس متن، این موجودات دفاع کافی در برابر اثر اکسیژن ندارند و به‌سرعت تحت تأثیر آن قرار می‌گیرند.

نویسندگان مدعی‌اند تمام سلول‌های سالم که به اکسیژن نیاز دارند یا «قلیایی» خوانده می‌شوند در امان‌اند.

سم‌شناسی دی‌اکسید کلر

شکل ۱ سطوح مرجع سازمان حفاظت محیط زیست آمریکا برای ضدعفونی آب آشامیدنی را نشان می‌دهد (ناحیه آبی).

ناحیه سبز سطوح درمانی احتمالی در حیوانات آزمایشگاهی را نشان می‌دهد که نویسندگان بدون سمیت می‌دانند و ناحیه قرمز سطح‌های سمی بالاتر از ۳۹۹ ppm را مشخص می‌کند.

نویسندگان غلظت ۵ ppm را که بنا بر گزارش در این آزمایش دست‌کم ۹۹ درصد باکتری‌های مقاوم را از بین برد، در ناحیه آبی/سبز موسوم به «غیرسمی» قرار می‌دهند.

شکل ۱. دوز دی‌اکسید کلر در مطالعات دوز تکراری، تحت‌حاد (<۲۸ روز) یا مزمن (>۹۰ روز)

دی‌اکسید کلر برای کنترل باکتری‌ها و میکروب‌های مضر به آب آشامیدنی افزوده می‌شود.

انسان‌ها از طریق آب تصفیه‌شده و برخی مواد غذایی در معرض مقدار کمی دی‌اکسید کلر و کلریت قرار می‌گیرند؛ زیرا از این مواد برای ضدعفونی در صنایع غذایی استفاده می‌شود.

در مقاله ادعا می‌شود شواهدی از اثر دی‌اکسید کلر یا کلریت بر تولیدمثل انسان وجود ندارد.

مطالعات تولیدمثل در حیوانات نر تغییرات مداوم در شاخص‌های اسپرم‌سازی، شکل یا تحرک نشان نداده‌اند؛ با این حال اثرات گزارش‌شده در دوزهای بالاتری نسبت به سطوح مرتبط با آسیب به رشد مشاهده شده است.

تغییر در شاخص‌های خونی نیز در دوزهای بالاتر دیده می‌شود. متن می‌گوید اطلاعاتی درباره مرگ انسان پس از مواجهه خوراکی با دی‌اکسید کلر به دست نیامده است.

بر اساس مقاله، در مطالعه Scatina هفتاد داوطلب محلول دی‌اکسید کلر تا غلظت ۲۴ ppm نوشیدند و عارضه‌ای گزارش نشد.

روش‌شناسی — مواد و روش‌ها

در این پژوهش از باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک E. coli، ‏S. aureus، ‏K. pneumoniae، ‏S. pneumoniae، ‏A. baumannii و P. aeruginosa استفاده شد.

همه نمونه‌ها از آزمایشگاهی دارای تأییدیه در آلمان (ATTC) در لوله‌های منجمد گرفته شدند و روی محیط آگار خون‌دار رشد یافتند.

نمونه هر باکتری با لوپ استریل از کشت جداشده در کابینت ایمنی زیستی کلاس II برداشته و به لوله‌های استریل حاوی ۵ ml محیط آبگوشت تریپتیک‌سویا (TSB) منتقل شد.

کشت‌ها در انکوباتور Heraeus با دمای ۳۷ °C قرار گرفتند. پس از رسیدن به تعداد مناسب، لوله‌ها منجمد و تا زمان استفاده در نیتروژن مایع در دمای منفی ۱۷۶ °C نگهداری شدند.

شمارش باکتری‌ها

در آزمایشگاه‌ها شمارش واحدهای تشکیل‌دهنده کلنی روشی متداول و ساده برای برآورد تعداد باکتری‌ها و زنده‌مانی سلول‌هاست.

عیب این روش آن است که به چند روز زمان نیاز دارد و نتایج ممکن است با توجه به روش آماده‌سازی نمونه و شرایط آزمایش متفاوت باشد.

در این مطالعه از دستگاه شمارش سلول میکروبی QUANTOM Tx™ شرکت Logos Biosystems استفاده شد.

این سامانه خودکار و مبتنی بر تصویر می‌تواند باکتری‌های منفرد را در چند دقیقه تشخیص دهد و شمارش کند.

QUANTOM Tx به‌طور خودکار فوکوس می‌کند، تصاویر متعدد سلول‌های رنگ‌آمیزی‌شده با فلورسانس را ثبت و برای شناسایی دقیق و حساس باکتری‌ها تحلیل می‌کند.

این دستگاه الگوریتم پیشرفته‌ای برای تشخیص و جداسازی سلول‌ها دارد و حتی در خوشه‌های متراکم، سلول‌های منفرد باکتریایی را تشخیص می‌دهد.

برای تمایز سلول‌های زنده و مرده از Viable Cell Staining Kit استفاده شد.

برای آماده‌سازی نمونه دستگاه QUANTOM، مقدار ۱۰ میکرولیتر (μl) محیط کشت با پیپت الکترونیکی کالیبره‌شده DLAB برداشته و به لوله استریل Eppendorf با گنجایش ۱٫۵ ml منتقل شد.

سپس ۲ μl رنگ Viable Cell Staining Dye اضافه شد و نمونه در انکوباتور Heraeus به مدت ۳۰ دقیقه در دمای ۳۷ °C قرار گرفت.

برای تقویت سیگنال فلورسانس ۸ μl محلول بافر افزوده شد.

آماده‌سازی محلول دی‌اکسید کلر

در آزمایش‌ها از آمپول ۵ ml محصول CDS Pure® با غلظت اعلام‌شده ۲٬۹۹۰ ppm دی‌اکسید کلر (CAS 10049-04-4)، ساخت AQARIUS pro-life، استفاده شد.

این محصول محلولی استریل، آماده مصرف، نانوفیلترشده، با pH خنثی و بدون کلر آزاد در آمپول شیشه‌ای دربسته توصیف شده است.

بر اساس متن، محلول ساخته‌شده از آب بدون املاح و دی‌اکسید کلر فاقد باقیمانده، یون نقره و نانوذرات است. متن همچنین غلظت ۲٬۹۰۰ ppm را برای هر آمپول ۵ ml ذکر می‌کند که برای محاسبه حجم لازم استفاده شده است.

غلظت‌های دی‌اکسید کلر در آزمایش‌ها بین ۱ تا ۷ ppm بود.

حجم‌های مورد استفاده برای هر غلظت چنین ذکر شده‌اند: 1 ppm = 1.667 μl CDS Pure®، ‏2 ppm = 3.344 μl، ‏3 ppm = 5.016 μl، ‏4 ppm = 6.688 μl، ‏5 ppm = 8.336 μl، ‏6 ppm = 10.032 μl و 7 ppm = 11.704 μl. طبق گزارش، ضدعفونی در چند ثانیه رخ داده و زمان مواجهه عامل مهمی تلقی نشده است.

دی‌اکسید کلر با غلظت‌های گوناگون به لوله‌ها افزوده شد.

در آزمایش، حجم‌های محلول CDS از 1.667 μl (1 ppm) تا 11.704 μl (7 ppm) با پیپت الکترونیکی DLAB به لوله‌ها اضافه و با هر کشت باکتریایی به‌آرامی مخلوط شد.

برای هر لوله آزمایشی، لوله کنترل حاوی همان محیط کشت نیز آماده شد.

برای ثابت نگه داشتن نسبت رقیق‌سازی، حجم برابری آب مقطر به لوله کنترل افزوده شد.

از لوله‌های کنترل و آزمایش با پیپت الکترونیکی نمونه‌های ۶ μl برداشته و روی لام‌های شمارش M50 قرار داده شد.

لام‌ها به مدت هشت دقیقه در سانتریفیوژ QUANTOM با 300 RCF چرخانده شدند و سپس برای اندازه‌گیری نمونه کنترل و آزمایش در شمارنده QUANTOM قرار گرفتند.

تنظیمات دستگاه QUANTOM بر پایه شکل و اندازه هر نوع باکتری برای بهینه‌سازی شمارش انتخاب شد.

نتایج

برای ارزیابی اثر ضدعفونی بر پنج نوع باکتری مقاوم، در تمام آزمایش‌ها از آمپول‌های ۵ ml CDSpure با غلظت استاندارد ۲٬۹۹۰ ppm استفاده شد.

غلظت‌های ۱ تا ۷ ppm با گام ۱ ppm بررسی شد. نمونه‌های کنترل و آزمایشی هر کدام سه بار تکرار و میانگین آن‌ها محاسبه شد.

نتایج با نمونه‌های کنترل فاقد دی‌اکسید کلر CDSpure مقایسه شدند.

برای هر پنج گونه در بالاترین غلظت ۷ ppm بیش از ۹۵ درصد ضدعفونی گزارش شد؛ بعضی گونه‌ها در غلظت‌های ۴ تا ۷ ppm نیز از بین رفتند (آزمون t، ‏p<0,01).

در جدول‌ها و شکل‌های بعدی، نتایج هر گونه باکتری جداگانه بررسی می‌شود.

ضدعفونی Acinetobacter baumannii: در غلظت‌های ۵، ۶ و ۷ ppm دی‌اکسید کلر، ضدعفونی ۹۹ درصد گزارش شد (آزمون t، ‏p<0,01؛ جدول ۱، شکل ۲).

مقایسه شمار باکتری‌های Acinetobacter baumannii پیش و پس از مواجهه با دی‌اکسید کلر

ضدعفونی Escherichia coli

برای E. coli بیش از ۹۸ درصد ضدعفونی در غلظت ۷ ppm گزارش شد (آزمون t، ‏p<0,01؛ جدول ۲، شکل ۳).

ضدعفونی Klebsiella pneumoniae

برای K. pneumoniae بیش از ۹۴ درصد ضدعفونی در غلظت‌های ۶ و ۷ ppm گزارش شد (آزمون t، ‏p<0,01؛ جدول ۳، شکل ۴).

جدول ۳: مقایسه شمار Klebsiella pneumoniae پیش و پس از مواجهه با دی‌اکسید کلر
مواجهه

مقایسه شمار باکتری‌های Klebsiella pneumoniae پیش و پس از مواجهه با دی‌اکسید کلر

مقایسه گروه کنترل و آزمایش Klebsiella pneumoniae با غلظت‌های مختلف دی‌اکسید کلر

ضدعفونی Staphylococcus aureus مقاوم به متی‌سیلین (MRSA)
برای MRSA بیش از ۹۹ درصد ضدعفونی در غلظت‌های ۴ تا ۷ ppm گزارش شد (آزمون t، ‏p<0,01؛ جدول ۴، شکل ۵).

جدول ۴: مقایسه شمار MRSA پیش و پس از مواجهه با دی‌اکسید کلر.

شکل ۵. مقایسه گروه کنترل و آزمایش MRSA در غلظت‌های گوناگون دی‌اکسید کلر.

ضدعفونی Pseudomonas aeruginosa: بیش از ۹۵ درصد ضدعفونی در غلظت ۷ ppm گزارش شد (آزمون t، ‏p<0,01؛ جدول ۵، شکل ۶).

نویسندگان نتیجه می‌گیرند که محلول دی‌اکسید کلر می‌تواند همه گونه‌های باکتری مقاوم به آنتی‌بیوتیک بررسی‌شده را در آزمایشگاه به‌طور مؤثر حذف کند.

غلظت‌های لازم برای دستیابی به دست‌کم ۹۵ درصد ضدعفونی بین ۴ و ۷ ppm بود؛ نویسندگان این محدوده را بالقوه ایمن می‌دانند (شکل ۱ را ببینید).

شکل ۶. مقایسه گروه‌های کنترل و آزمایش Pseudomonas aeruginosa در غلظت‌های مختلف دی‌اکسید کلر.

شکل ۶. مقایسه گروه‌های کنترل و آزمایش Pseudomonas aeruginosa با استفاده از دی‌اکسید کلر در غلظت‌های گوناگون.

جدول ۵: مقایسه شمار Pseudomonas aeruginosa پیش و پس از مواجهه با دی‌اکسید کلر
مواجهه.

بحث

گسترش باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک تهدیدی مهم برای سلامت عمومی جهان است. مقاومت آن‌ها در برابر داروهای رایج درمان عفونت‌ها را دشوارتر می‌کند و مرگ‌ومیر و هزینه‌های درمان را افزایش می‌دهد.

پیش‌بینی می‌شود مرگ‌ومیر سالانه ناشی از بیماری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک تا ۲۰۵۰ از ده میلیون نفر فراتر رود و از شمار مرگ‌های ناشی از سرطان بیشتر شود.

این مسئله تهدیدی جدی برای سلامت جهانی است، زیرا عفونت‌هایی که پیش‌تر به‌سرعت درمان می‌شدند اکنون ممکن است بیماری طولانی‌مدت، رنج فراوان و فشار بر نظام سلامت ایجاد کنند.

نباید اهمیت بررسی رویکردهای جایگزین برای حذف باکتری‌های مقاوم را دست‌کم گرفت. به باور نویسندگان، چنین پژوهش‌هایی می‌توانند از راه‌های زیر جان انسان‌ها را نجات دهند:

1. ۱. بهبود پیامد درمان بیماران: راهبردهای جایگزین ممکن است در برابر عفونت‌هایی کارآمد باشند که زمانی درمان‌ناپذیر به‌شمار می‌رفتند.

با هدف قرار دادن موفق باکتری‌های مقاوم، این رویکردها ممکن است پیامد بیماران را بهتر کنند، میزان بیماری و مرگ را کاهش دهند و به افراد دارای عفونت‌های دشواردرمان امید دهند.

2. ۲. کاهش فشار بر نظام سلامت: افزایش عفونت‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک به سامانه‌های درمانی جهان فشار وارد می‌کند.

یافتن شیوه‌های دیگر مبارزه با مقاومت می‌تواند فشار بر منابع درمان را کم کند، کارایی را بهبود دهد، مدت بستری و هزینه‌ها را کاهش دهد.

3. ۳. پیشگیری از همه‌گیری‌ها: باکتری‌های مقاوم در صورت کنترل‌نشدن می‌توانند باعث شیوع گسترده بیماری شوند.

پژوهش درباره روش‌های جایگزین فرصتی برای جلوگیری از پیدایش و انتشار سویه‌های مقاوم و حفاظت از سلامت عمومی فراهم می‌کند.

4. ۴. تنوع‌بخشی به گزینه‌های درمانی.

درمان‌های نو و طبیعی ممکن است رویکردهای متفاوتی برای مقابله با مقاومت آنتی‌بیوتیکی فراهم کنند.

آن‌ها انتخاب‌های درمانی متخصصان سلامت را گسترش می‌دهند و ابزارهای بیشتری برای مقابله با عفونت‌های مقاوم ارائه می‌کنند.

این تنوع می‌تواند احتمال موفقیت درمان را افزایش دهد و به رفع محدودیت‌های آنتی‌بیوتیک‌های متعارف کمک کند.

5. ۵. غلبه بر سازوکارهای مقاومت: باکتری‌ها شیوه‌های پیچیده‌ای برای گریز از اثر آنتی‌بیوتیک‌های معمول ایجاد کرده‌اند.

روش‌های نو و طبیعی ممکن است با مسیرهای متفاوت بر باکتری‌ها اثر کنند و با دور زدن مکانیسم‌های مقاومت، احتمال شکست درمان را کاهش دهند.

6. ۶. عوارض و سمیت کمتر: بسیاری از آنتی‌بیوتیک‌های متعارف به‌ویژه در مصرف طولانی‌مدت عوارض جانبی دارند و ممکن است سمی باشند.

نویسندگان فرض می‌کنند بعضی مواد طبیعی، از جمله دی‌اکسید کلر، شاید سمیت و عوارض جانبی کمتری داشته باشند و این فرضیه را برای گروه‌های آسیب‌پذیر مانند کودکان، زنان باردار و سالمندان مهم معرفی می‌کنند.

7. ۷. حفظ میکروبیوم روده: آنتی‌بیوتیک‌های رایج اغلب تعادل باکتری‌های مفید روده را برهم می‌زنند و موجب دیسبیوز و پیامدهای احتمالی درازمدت می‌شوند.

رویکردهای نو و طبیعی شاید بتوانند باکتری‌های زیان‌آور را به‌صورت انتخابی حذف کنند و در عین حال تنوع و عملکرد میکروبیوم روده را نگه دارند.

این موضوع مهم است، زیرا میکروبیوم سالم روده در ایمنی بدن، گوارش و تندرستی کلی نقش اساسی دارد.

8. ۸. راه‌حل‌های پایدار و سازگار با محیط زیست: تولید و مصرف آنتی‌بیوتیک‌های متعارف می‌تواند آثار نامطلوب محیطی، از جمله پیدایش باکتری‌های مقاوم، داشته باشد.

درمان‌های طبیعی اغلب از منابع تجدیدپذیر مانند گیاهان یا ترکیبات میکروبی به دست می‌آیند و می‌توانند به‌شیوه‌ای پایدار تولید شوند. برخی نیز آسان‌تر تجزیه می‌شوند و خطر آسیب‌های بلندمدت محیطی را کاهش می‌دهند.

9. ۹. امکان درمان‌های ترکیبی: می‌توان روش‌های طبیعی را با آنتی‌بیوتیک‌ها یا دیگر روش‌ها ترکیب کرد تا اثر هم‌افزا و نتیجه درمانی بهتر حاصل شود.

این رویکرد امکان برنامه‌های درمانی شخصی‌سازی‌شده را با توجه به مزایای احتمالی هر روش فراهم می‌کند.

درمان ترکیبی می‌تواند علیه باکتری‌های مقاوم مؤثرتر باشد، مدت درمان را کم کند و از گسترش مقاومت بیشتر جلوگیری کند.

10. ۱۰. گزینه‌های درمانی در دسترس و مقرون‌به‌صرفه: در بسیاری از مناطق جهان دسترسی به آنتی‌بیوتیک‌های متعارف محدود یا پرهزینه است.

مواد طبیعی تهیه‌شده از منابع محلی ممکن است گزینه‌های ارزان‌تر و قابل‌دسترس‌تری برای مقابله با عفونت‌های مقاوم فراهم کنند.

این موضوع به‌ویژه در مناطق کم‌برخوردار که بار مقاومت آنتی‌بیوتیکی بالاست، برای سلامت جهانی اهمیت دارد.

نویسندگان دی‌اکسید کلر را جایگزینی امیدبخش برای از بین بردن باکتری‌های مقاوم به آنتی‌بیوتیک معرفی می‌کنند.

بر پایه متن، این ماده ساختار سلولی باکتری‌ها را مختل و از تکثیر آن‌ها و آسیب بیشتر جلوگیری می‌کند.

مزایای دی‌اکسید کلر

دی‌اکسید کلر در مقاله به‌عنوان ابزاری بالقوه برای مبارزه با میکروب‌های بیماری‌زای مقاوم مطرح می‌شود.

گستره اثر وسیع، فعالیت باقی‌مانده، احتمال کم مقاومت به ادعای نویسندگان، و ویژگی‌های محیطی از مزایای اصلی ذکرشده‌اند.

نویسندگان معتقدند استفاده از آن در راهبردهای جامع کنترل عفونت می‌تواند مرگ‌ومیر را کاهش دهد، از سلامت عمومی حفاظت کند و به مقابله با مقاومت کمک کند.

در میان مزایای ادعایی علیه باکتری‌های مقاوم، اثر گسترده ذکر شده است؛ مطالعه فعالیت علیه MRSA و سویه‌های مقاوم دیگر را گزارش می‌کند.

اثر بر دیواره سلولی باکتری و فرایندهای اصلی سوخت‌وساز، ویژگی‌ای است که آن را عامل ضدمیکروبی معرفی می‌کند.

اثربخشی باقی‌مانده: برخلاف بعضی ضدعفونی‌کننده‌های سنتی، دی‌اکسید کلر ممکن است پس از کاربرد اولیه نیز اثری باقی‌مانده برای محافظت از سطوح داشته باشد.

این ویژگی در مراکز درمانی که سطوح به‌سرعت آلوده می‌شوند مهم است و می‌تواند محافظت طولانی‌تری در برابر رشد و انتقال باکتری‌ها ایجاد کند.

کاهش احتمال توسعه مقاومت:

نویسندگان ادعا می‌کنند سازوکار اثر دی‌اکسید کلر احتمال مقاوم شدن باکتری‌ها را کاهش می‌دهد.

برخلاف آنتی‌بیوتیک‌هایی که اجزای مشخصی را هدف می‌گیرند، دی‌اکسید کلر هم‌زمان بر چند ساختار سلولی اثر می‌گذارد و شاید ایجاد سازوکار مقاومت را دشوارتر کند.

حذف بیوفیلم‌ها: پژوهش‌هایی نشان می‌دهند دی‌اکسید کلر می‌تواند به بیوفیلم‌ها نفوذ کرده و آن‌ها را تجزیه کند.

برآورد می‌شود باکتری‌های درون بیوفیلم تا هزار برابر نسبت به سلول‌های آزاد در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم‌تر باشند.

ایمنی محیط زیست:

در متن، دی‌اکسید کلر ماده‌ای با ویژگی‌های محیطی مناسب توصیف می‌شود که به محصولات جانبی بی‌ضرر تجزیه می‌شود و پسماند سمی برجای نمی‌گذارد.

به باور نویسندگان، این ویژگی سبب می‌شود کاربرد آن برای ضدعفونی آسیب بلندمدت به محیط زیست وارد نکند.

پیامدهای احتمالی:

مقاله بر اهمیت بالقوه زیاد دی‌اکسید کلر در حذف باکتری‌های مقاوم تأکید می‌کند.
نویسندگان تصور می‌کنند این ماده می‌تواند به‌عنوان گزینه درمانی جایگزین، به کاهش مقاومت، مرگ‌ومیر و فشار بر نظام سلامت کمک کند.

ادعا می‌شود اثر آن علیه MRSA و سویه‌های مقاوم دیگر ممکن است نتیجه درمان بیماران را بهبود دهد، مدت بستری و هزینه‌های درمان را کاهش دهد.

مقرون‌به‌صرفه بودن:

محلول دی‌اکسید کلر ارزان است و به باور نویسندگان می‌تواند در طول زمان هزینه‌های نظام سلامت را به میزان زیادی کم کند.

نتیجه‌گیری

این پژوهش اثر دی‌اکسید کلر را در آزمایشگاه (in vitro) علیه برخی باکتری‌های مهم مقاوم به آنتی‌بیوتیک که با مرگ‌ومیر فراوان در جهان ارتباط دارند بررسی کرده است.

نویسندگان گزارش می‌کنند غلظت بهینه برای ضدعفونی تقریباً کامل در آزمایشگاه ۷ ppm بوده است (‏p<0,01).

مقاله این غلظت را با سطوح به‌کاررفته در تصفیه آب مقایسه و آن را برای مصرف ایمن توصیف می‌کند.

نویسندگان فرض می‌کنند نتایج آزمایشگاهی ممکن است در بدن انسان نیز تکرار شود.

در متن ادعا می‌شود دی‌اکسید کلر در برخورد با محیط اسیدی، مانند اسید لاکتیک یا محیط اسیدی پیرامون میکروب‌ها، اکسیژن آزاد می‌کند.

نویسندگان مدعی‌اند این ماده هنگام تجزیه اکسیژن را وارد خون می‌کند و آن را با عملکرد گلبول قرمز و اثر بور مقایسه می‌کنند.

دی‌اکسید کلر به‌عنوان عامل ضدمیکروبی انتخاب‌گر بر اساس اندازه توصیف شده که می‌تواند میکروب‌های ریز را از بین ببرد، در حالی که نویسندگان ادعا می‌کنند به انسان و حیوان آسیب واقعی وارد نمی‌کند چون در بافت آن‌ها نفوذ عمیق ندارد.

استفاده از دی‌اکسید کلر موضوع مناقشات فراوان بوده است.

مانند سایر مواد، پیامد مواجهه به راه ورود (استنشاقی، موضعی یا خوراکی)، حالت فیزیکی، غلظت، مدت مواجهه، ویژگی‌های فردی و وجود دیگر مواد شیمیایی یا ناخالصی‌ها بستگی دارد.

نویسندگان به مطالعات سم‌شناسی بسیاری در انسان و حیوان اشاره می‌کنند و نتایج آن‌ها را تأییدی بر ایمنی و اثربخشی در سطوح خاصی از مواجهه تعبیر می‌کنند.

مقاله ادعا می‌کند دی‌اکسید کلر در صورت کاربرد مناسب در دوزهای پایین موردنیاز برای از بین بردن میکروب‌ها بی‌خطر است.

نتایج مثبت ادعایی کارآزمایی‌های Insignares–Carrione در سال ۲۰۲۱ درباره COVID-19 ذکر می‌شود که بنا بر مقاله، در آن‌ها دی‌اکسید کلر تصفیه‌شده CDS با غلظت ۲٬۹۹۰ ppm به‌صورت وریدی به بیماران داده شده است.

متن همچنین به مقررات تصویب‌شده در بولیوی در سال ۲۰۲۰ درباره محلول‌های دی‌اکسید کلر برای پیشگیری و درمان COVID-19 اشاره می‌کند.

به گفته نویسندگان، با موافقت وزارت بهداشت بولیوی کمیته اخلاق تشکیل شده و درباره کاربردهای مختلف این ماده پژوهش‌های بالینی و علمی در جریان است.

مقاله ادعا می‌کند دی‌اکسید کلر در کاربردهای بالینی علیه ویروس اپشتین–بار (EBV)، سیتومگالوویروس (CMV)، هپاتیت A و B، ‏HIV و دیگر عفونت‌ها استفاده می‌شود.

پژوهش‌های بیشتر کاربرد بالینی احتمالی آن را علیه اسپورها، باکتری‌ها و ویروس‌ها بررسی می‌کنند.

در طول سال‌ها صدها گواهی دیگر از داوطلبان درباره استفاده از دی‌اکسید کلر به‌وسیله Jim Humble برای کاربردهای گوناگون این ماده گردآوری شده است.

برای تعیین مناسب‌ترین روش‌ها در عمل بالینی، کارآزمایی‌های بالینی ضروری است.

مقاله می‌گوید پزشکان استفاده‌کننده از تزریق وریدی می‌توانند آمپول‌های ۵ ml CDSpure با غلظت ۲٬۹۹۰ ppm را مستقیم یا پس از رقیق‌کردن تا سطح لازم به‌صورت خوراکی به کار برند.

تعارض منافع: ندارد
بیانیه تأمین مالی: ندارد

نسخه اصلی پژوهش در Scribd.

Eradication of Antibiotic Resistant Bacteria Using Chlorine Dioxide.

Eradication of Antibiotic Resistant Bacteria Using Chlorine Dioxide by sfagi on Scribd

(function() { var scribd = document.createElement(“script”); scribd.type = “text/javascript”; scribd.async = true; scribd.src = “https://www.scribd.com/javascripts/embed_code/inject.js”; var s = document.getElementsByTagName(“script”)[0]; s.parentNode.insertBefore(scribd, s); })();

منتشرشده: ۲۰۲۳
ارجاع: Georgiou G.، ‏Kotzé A. و همکاران، ۲۰۲۳. Eradication of Antibiotic-Resistant E. coli, S. aureus, K. pneumoniae, S. pneumoniae, A. baumannii, and P. aeruginosa with Chlorine Dioxide In Vitro, Medical Research Archives, [online] 11(6).
https://doi.org/10.18103/mra.v11i7.2.4218
حق نشر: © ۲۰۲۳ European Society of Medicine. این مقاله دسترسی آزاد طبق مجوز Creative Commons Attribution منتشر شده که استفاده نامحدود را مجاز می‌کند،
و توزیع و بازتولید در هر رسانه را به شرط ذکر نویسنده اصلی و منبع اجازه می‌دهد.
DOI
https://doi.org/10.18103/mra.v11i7.2.4218
ISSN: 2375-1924

مقاله پژوهشی
از بین بردن E. coli، ‏S. aureus، ‏K. pneumoniae، ‏S. pneumoniae، ‏A. baumannii و P. aeruginosa مقاوم به آنتی‌بیوتیک با دی‌اکسید کلر در آزمایشگاه
گئورگیوس گئورگیو — پژوهشگر اصلی — admin@docgeorge.com
Agnieszka Kotzé — پژوهشگر — aggie.kotze@gmail.com

Published: June 30, 2023
Citation: Georgiou G, Kotzé A, et al., 2023. Eradication of Antibiotic-Resistant E. coli, S. aureus, K. pneumoniae, S. pneumoniae, A. baumannii, and P. aeruginosa with Chlorine Dioxide In Vitro, Medical Research Archives, [online] 11(6).
https://doi.org/10.18103/mra.v11i7.2.4218
Copyright: © 2023 European Society of Medicine. This is an open-access article distributed under the terms of the Creative Commons Attribution License, which permits unrestricted use,
distribution, and reproduction in any medium, provided the original author and source are credited.
DOI
https://doi.org/10.18103/mra.v11i7.2.4218
ISSN: 2375-1924

RESEARCH ARTICLE
Eradication of Antibiotic-Resistant E. coli, S. aureus, K. pneumoniae, S. pneumoniae, A. baumannii, and P. aeruginosa with Chlorine Dioxide In Vitro
George Georgiou – Principal Investigator – admin@docgeorge.com
Agnieszka Kotzé – Researcher – aggie.kotze@gmail.com